dinsdag 15 maart 2016

Oostende, van 1936 naar 2012. Of van Almondo naar Het Manuscript

Over de schrijvers die in 1936 Hitler ontvlucht waren en in Oostende en Bredene terechtkwamen, schreef ik hier eerder al een stuk. Ik liet me daarbij inspireren door boeken die Marc Schaevers, Els Snick en vooral John Gheeraert er eerder al over geschreven hadden.
In 2014 verscheen er een roman van de Duitse auteur Volker Weidermann over die schrijverskolonie, Ostende 1936. Sommer der Freundschaft. Het boek werd door Els Snick vertaald en in 2015 als Zomer van de vriendschap uitgegeven. Ondertitel: Oostende, 1936.
De roman sluit af met een mooie vergelijking tussen het Oostende van toen en dat van nu. ‘Het Oostende van 1936 bestaat niet meer. Er is vandaag een andere, een nieuwe stad die ook zo heet. (…) De promenade is met geelbruine tegeltjes bezet, nog altijd even breed als toen, afgeboord met gebouwen die me karakterloos voorkomen. Er staan betonnen banken die uitkijken over het strand, maar daar zit niemand op. Het is november 2012, de lucht is grijs, hier is geen mens te zien — het verkeerde seizoen, misschien, maar ergens lijkt de lege stad me nu toepasselijk. Hôtel de la Couronne is verdwenen, op dezelfde plek staat nu een donker flatgebouw, het heet Riviera. (…) Op de zeedijk, waar vroeger Maison Floréal was, staat nu een strak geel gebouw uit de jaren zestig (…) Het gebouw in de Langestraat waar Almondo zijn beroemde gasten pasta serveerde, staat er niet meer. Aan de overkant zit ik in Het Manuscript, een duistere kroeg. De vriendelijke kelner is ’s middags al dronken, hij strijkt het schuim op de typische Belgische manier met een houten spatel van de bierglazen. (…) Aan de toog zitten vier mannen zwijgend voor zich uit te staren. Ze zien eruit alsof ze hier hun leven doorbrengen.’ 
Oostende mag haast onherkenbaar veranderd zijn, de Oostendse kroegtijgers zijn van alle tijden.
Flor Vandekerckhove

° Volker Weidemann, Zomer van de Vriendschap. Oostende 1936. Roman. 2015. Uitg. Cossee, A'dam.
Een reactie posten