zondag 23 februari 2014

Zelfmoord (Verhalen uit het Sparrenbosje 1)


'Ik keek ze na tot ze uit 't zicht verdwenen waren en schoot
vervolgens de beelden die ik dacht nodig te hebben.'
Omdat ik een aantal verhalen aan ’t voorbereiden ben die zich op een plek afspelen die de autochtonen het Sparrenbosje noemen, ging ik daar zondag foto’s nemen. Het was een mooie, zonnige winterdag en er was veel volk op stap.
Voor me, op het wandelpad dat naast dat Sparrenbosje loopt, waar het de oude tramlijn volgt, liepen twee oude mannen. De ene had de andere veel te vertellen. Hij gebruikte daar niet alleen zijn stem voor, maar ook zijn handen. Hij gesticuleerde overmatig, trok nu en dan aan de mouw van zijn gezel en produceerde zo te zien nogal wat speeksel dat hij regelmatig van z’n lippen moest vegen.
Ik volgde in hun voetspoor en probeerde te achterhalen waarover die ene man het had. Da’s niet erg beleefd, maar dat is wat je doet als schrijver: je observeert. Daarvoor moest ik me concentreren en daardoor kwam het dat ik bijna tegen hen aanbotste toen ze onverwachts stopten.
Nu was het de andere die sprak. Hij zei, luider dan het nodig was: ‘Maar Robert, je weet toch dat ik doof ben!’
De man die Robert genoemd werd, schrok en week achteruit. Waarop die andere weer zei: ‘Maar Robert, je moet niet verder van me af gaan staan, want dan hoor ik je nog minder.’ Hij wachtte even en rondde af: ‘Kom dichter dichter!’
Maar dichter word je natuurlijk niet zomaar in één twee drie, het duurt enige jaren vooraleer je dat genre onder de knie hebt. Daar hadden die oude mannen helaas de tijd niet meer voor. Dus stapten ze zwijgend verder. Ik keek ze na tot ze uit ‘t zicht verdwenen waren en schoot vervolgens de beelden die ik nodig dacht te hebben.
Meer dan een fait divers is dit zeer korte verhaal op ’t eerste gezicht niet, maar weet je wat er zo wonderlijk aan is? Toen ik het begon te schrijven dacht ik dat het over een zelfmoord zou gaan, vandaar ook de titel. Die blijkt nu een vergissing te zijn. Tot mijn verwondering is er in dit verhaal uiteindelijk niemand die zichzelf doodt, Robert niet en zijn dove metgezel al evenmin. Is dat niet merkwaardig?
Flor Vandekerckhove
Een reactie posten