dinsdag 18 februari 2014

Deze morgen heb ik geen brief ontvangen


Het gebeurt niet veel meer. In deze tijd van veralgemeend mailverkeer komt het nauwelijks nog voor dat de facteur een echte brief in mijn bus komt plooien.
Vandaag ziet het er even anders uit. In de stapel ongeopende post merk ik meteen de handgeschreven omslag op, een zeldzaamheid. Op de ommezijde: een naam en een retouradres. Dit is een zaak van mens tot mens. Deze medemens, in technische termen de afzender genaamd, heeft portkosten noch schrijfmoeite gespaard om met mij, de bestemmeling, te communiceren. Mijn dag kan niet meer stuk. De rest van de post zal ongeopend blijven, al mijn aandacht concentreert zich op die ene handgeschreven omslag.
Nadat ik me een kop koffie ingeschonken heb, installeer ik me bij het raam. Ik neem de briefopener en scheur de enveloppe langs de bovenrand open, met een perfecte snee, zoals je dat alleen nog kunt zien doen door iemand die de XXste eeuw onder de lenden heeft.
Ik tast in de briefomslag en ik voel… niets. Ik keer de enveloppe om, schud en zie dat er… niets uitvalt. Ik trek de omslag een eindje open en werp er een vluchtige blik in, gevolgd door een langere, meer doortastende… En kom tot het besluit dat de omslag leeg is. Ik heb ontegensprekelijk geen brief ontvangen. Iemand heeft het nodig gevonden me mee te delen dat hij mij niets te zeggen heeft. 
Hier eindigt dit verhaal. Vindt u dit te kort? Ja, 't is kort, maar 'k ga u iets vertellen dat ik van mijn favoriete schrijver A.L.Snijders vernomen heb. Kort is ook het verhaal Het verlangen Indiaan te worden. Het bestaat uit één zin. Kafka begon eraan te schrijven in 1910. Het was af in 1912. Ik wil maar zeggen…
Flor Vandekerckhove
Een reactie posten