zondag 25 juni 2017

In memoriam François Van Eyken



— François Van Eyken (°Antwerpen 13 maart 1942 - †Oostende 3 maart 2017) —

Dik vijf jaar geleden heb ik een stukje gepost, waarin ik met veel liefde mijn buurt beschrijf, de wijk rond de Brusselstraat in Bredene, een plek die ik in dat stukje omschrijf als Klein Charleroi, je moet hier maar eens kijken waarom.
Intussen is hier wel een en ander veranderd, maar niet veel. Enkele eengezinswoningen werden vervangen door kleine flatgebouwen. Er zijn oude mensen weggevallen en jonge bijgekomen. Enkele kleurrijke figuren zijn verhuisd. Anderen hebben hun plaats ingenomen. 
Een echte verrijking voor de buurt was François Van Eyken. Hij was hier nog niet goed geïnstalleerd of ik zag hem al met rolstoelpatiënten in de weer. Sus, zoals hij ook genoemd werd, was een allemansvriend, altijd bereid om een handje toe te steken. Wie thuis een klus te klaren had wist hem al gauw wonen. 
Een verrijking was Van Eyken ook omdat deze geboren & getogen Antwerpenaar een supporter van voetbalclub KV Oostende was. Hij vulde daarmee een hiaat op, want in onze wijk woonde geen enkele supporter van KVO, of het zou moeten zijn dat het een heel stille was, waardoor ik het niet kon weten.
François deed dat niet in stilte, integendeel. Met luide stemme verkondigde hij overdadig zijn vurige liefde voor de kustploeg en hij deed het met een vet Antwerps accent; een unicum in de clubgeschiedenis.
Hij heeft veel voor de ploeg gedaan. Geen match heeft hij overgeslagen, noch thuis noch op verplaatsing. Daar trok hij goed voorbereid naartoe. Hij leerde het cornet bespelen (of was het de klaroen?), maakte plakkaten met ophitsende leuzen en tooide zich overdadig met de clubkleuren.
Telkens wanneer KVO het veld betrad hing François Van Eyken thuis de vlag uit. Wanneer zijn ploeg gewonnen had of gelijkgespeeld dan bleef die vlag tot de daaropvolgende middag hangen. Werd de match verloren dan werd het vaandel meteen binnengehaald.
Waardoor ook voetbalonkundige wijkbewoners, zoals ik, bij het spelgebeuren betrokken werden. Zodra ik het hoofd buitenstak kon ik zien of er voetbal gespeeld werd. Was die vlag de daaropvolgende morgen nergens meer te bespeuren dan wist ik dat KVO verloren had.
De ploeg werd daardoor ook voor mij een aandachtspunt. Ik leerde termen als weireldploegsje en kustboys kennen. ’s Avonds, wanneer ik mijn hoofd naast dat van mijn geliefde vleide, vroeg ze me steevast hoe het er met KVO voorstond. Dan trok ik nog eens ’t raam open om te zien wat de vlag me leerde.
Inmiddels is François Van Eyken overleden. In de wijk stellen we ons de vraag hoe het nu met KVO verder moet. Maar kijk, wanneer de ploeg op ‘t einde van mei een Europees ticket wint, zien we het vaandel weer buitenhangen. Jeannine, ’s mans weduwe, heeft de taak van François overgenomen. We blijven meeleven met het weireldploegsje van Kama en voorzitter heu… dinges… godver, ‘k zou het duizend keer zeggen…

Flor Vandekerckhove
Een reactie plaatsen