zaterdag 22 oktober 2016

Een barricade van Geraardsbergse mattentaarten


Sinds ik met pensioen ben bekommer ik me, eerlijk gezegd, niet veel meer om het maatschappelijk gebeuren. Veel van mijn oud-kameraden zijn daar een beetje pissig om: pas de repos pour les révolutionnaires! Ook dat trek ik me niet veel meer aan.
Dat belet niet dat ik nog altijd met trots naar het activisme van die oud-kameraden kijk. Mijn hart slaat een slag over als ik zie dat Ida actief is in BOEH (Baas Op Eigen Hoofd), een vereniging die de mening toegedaan is dat de Antwerpse moslima’s wel zelf gaan bepalen wat ze al dan niet op hun hoofd zetten. Dat hart wordt met trots vervuld wanneer ik Dirk tussen de metallo’s zie optrekken. Of Rik tussen zijn melkboeren. Ik zet het geluid een beetje harder als ik Tijs de bioboeren hoor verdedigen. Ik spring uit mijn luie zetel op wanneer ik zie dat Raf uit een parlement buitengezet wordt omdat hij daar — in zijn onderbroek! — protesteert tegen een handelsverdrag dat buiten dat parlement om beslist wordt…
En deze week is er veel te doen omtrent een handelsakkoord dat Europa met Canada wil afsluiten, het CETA. De Walen blokkeren dat spel. Dat lokt aan onze kant van de taalgrens de gewone hatelijke commentaren uit. Maar, zo hoor ik nieuwsanker Annelies Van Herck hier zeggen, er komt ook protest uit Vlaanderen, meer bepaald uit Geraardsbergen.
Vervolgens zie ik hoe een bende opgeklede bakkers mattentaarten uitdeelt. De folklore wordt opengebroken door een mij welbekende stem die vol overtuiging zegt: ‘De voedingsindustrie wordt gecontroleerd door vijf multinationals…’ Op het scherm verschijnt het fel behaarde hoofd van Filip De Bodt die eist dat het verdrag heronderhandeld wordt.
Sommigen zullen zeggen dat hij mattentaartgewijze van een muis een olifant maakt. Dat is onjuist. Wat hij doet is dit: met zo’n muis valt hij de olifant frontaal aan! Iets waarvan Filip zijn specialiteit maakt.
Ook toen ik nog Het Visserijblad uitgaf heeft hij zoiets klaargespeeld. Ook op de visserskaaien is hij toen zijn immense dadendrang komen bo(d)tvieren. Aan de kust zijn er veel die zich de succesrijke campagne herinneren die hij met Climaxi tegen de oneerlijke concurrentie in de visindustrie georganiseerd heeft.
Het Visserijblad heeft in 2013, met mijn pensionering, opgehouden te bestaan. Maar Filip heeft er in 2015, naar aanleiding van de klimaattop in Parijs, nog wel een extra nummer van geproduceerd. En nu, enkele dagen geleden, heeft hij het wéér gedaan. Weer is een nieuw extra nummer van Het Visserijblad beschikbaar. Wie wil weten wat hij daarin nu weer aanklaagt stuurt een mailtje naar filip@climaxi.be.
Verse vis en mattentaart: één front!

Flor Vandekerckhove
Een reactie posten