dinsdag 14 juli 2015

Over de situatie In Griekenland

Op ‘t internet wordt er veel & straf gediscussieerd over de situatie waarin Griekenland terechtgekomen is. Daarin komen vooral de betweters aan bod, uiteraard, want dat is wat het internet ook is: een enorm lange cafétoog. Tussen al die tegenstrijdige zekerheden valt de stem van de twijfelaar haast geruisloos in ’t niet. Waaruit ik hem weer bovenhaal. Het uit zijn verband gerukte gedicht dat iemand tijdens die discussie op ’t net gezet heeft, is te mooi om ’t onvertaald te laten. Perfect is mijn vertaling geenszins, maar ik heb, zo denk ik wel, het ritme en de geest ervan naar het Nederlands kunnen meenemen.

Het einde
Mark Strand (vertaling Flor Vandekerckhove)

Niet elke mens weet wat hij zingen zal, daar op ’t eind,
Wanneer de pier voorbij het schip schuift of hoe ’t zijn zal
Wanneer de zee het roer in handen neemt, onbeweeglijk, daar op ’t eind,
Of wat hij hopen zal, eens ’t geweten is dat hij niet meer weer zal komen.

Wanneer de tijd gegaan is om de roos te snoeien of de kat te strelen,
Wanneer de zon die ‘t gazon verschroeit en de maan die het bevriest
Niet langer zijn, dan weet niet elke mens wat er nog t’ ontdekken valt.
Wanneer ‘t gewicht van het verleden nergens tegenaan leunt en de lucht

Alleen herinnering aan licht is, en de verhalen van cirrus en cumulus 
afgesloten zijn, al de vogels opgeschort nog tijdens hun vlucht,
Weet niet elke mens wat op hem te wachten staat, of wat hij zingen zal
Wanneer het schip waarop hij vaart in ‘t duister glijdt, daar op ’t eind.


The End
By Mark Strand

Not every man knows what he shall sing at the end,
Watching the pier as the ship sails away, or what it will seem like
When he’s held by the sea’s roar, motionless, there at the end,
Or what he shall hope for once it is clear that he’ll never go back.

When the time has passed to prune the rose or caress the cat,
When the sunset torching the lawn and the full moon icing it down
No longer appear, not every man knows what he’ll discover instead.
When the weight of the past leans against nothing, and the sky

Is no more than remembered light, and the stories of cirrus
And cumulus come to a close, and all the birds are suspended in flight,
Not every man knows what is waiting for him, or what he shall sing
When the ship he is on slips into darkness, there at the end.



"The End"- Mark Strand
Een reactie posten